Nieuws van Sam van der Poel uit Londen

Maandag 14 november 2011

Op 11 augustus vertrok het gezin Van der Poel richting Londen. Huis en haard en DOSR achtergelaten en begonnen aan een nieuw avontuur. Van Roelofarendsveen naar Twickenham (zeg maar wijk) in Richmond Borough (zeg maar stadsdeel) in Londen (zeg maar stad). Één keer per kwartaal vindt u hier de voetbalavonturen van Sam van der Poel in Londen.

Na het uitpakken van de verhuisdozen gingen we op zoek naar een voetbalclub voor Sam. Na enkele geweldige jaren bij DOSR vertrok hij van DOSR F1 naar....tja, wat zou het worden?  Engeland en dus ook Londen heeft veel voetbalclubs. Enkele daarvan met geweldige namen zoals Twickenham Sharks of Old Isleworthians of Heart of Teddlothian. We ontdekten dat de structuur van de clubs wel anders is dan in Nederland. Sam zou bij DOSR in de E-junioren terecht komen waar eigenlijk 9 en 10 jarigen samen in een groep zitten. In Engeland zit hij in de Under 10s (U10s) en zit hij met alleen maar 9-jarigen dus in een groep. Zo gaat het hier in Engeland van U7s tot aan U18s. En veel clubs hebben dan vaak maar één team per leeftijdsgroep.  Via de Britse Football Association (FA) en het Internet vonden we een serie van clubs in de buurt. De dichtsbijzijnde Twickenham Sharks zaten al vol met 12 jongens in één team. In Engeland spelen ze ook in deze leeftijdsgroep nog 7 tegen 7. Dus toen hebben we Sam aangemeld bij 4 of 5 clubs enigszins in de buurt van waar we wonen. Bij al die clubs kon Sam niet zomaar lid worden. Hij moest eerst laten zien dat hij een beetje kan voetballen. Hoewel het seizoen nog niet begonnen was, begonnen wel de eerste trainingen dus kon Sam iedere keer met een andere groep jongens zijn voetbalkunsten vertonen. Gelukkig voor Sam wilden ze 'm allemaal wel in hun team hebben. Uiteindelijk had Sam de beste klik met jongens van Teddington Athletic FC (TAFC). En daar voetbalt hij nu in de U10s - Lions. Kijk maar eens op http://www.teddingtonathleticfc.co.uk/.

De meeste voetbalclubs in Engeland hebben geen eigen sportpark. Slechts enkele clubs hebben ook echt een clubhuis, maar helaas heeft TAFC dat niet. Ze huren vaak een openbaar veld of stuk groen in een park of - ook in het geval van TAFC - huren ze de velden van de lokale cricketclub en het bijbehorende zeer verouderde bouwvallige clubhuis. Met als gevolg dat de teams zich niet in een kleedkamer voor en na de wedstrijd omkleden. Ook is er geen kantine waardoor de gezelligheid na de wedstrijd van zeer korte duur is. Wij zijn inmiddels tot de conclusie gekomen dat jullie je bij DOSR zeer gelukkig mogen prijzen voor de faciliteiten die de club aan iedereen ter beschikking stelt. Wat een weelde! Omdat de scheidsrechters hier de spelers al op jeugdigde leeftijd al op identiteitskaarten moeten controleren moest ook voor Sam een pas aangevraagd worden. Dit duurde even waardoor hij de eerste 2 wedstrijden niet mee kon doen. Het team heeft 10 spelers, waarvan iedere week er één thuis blijft. En de eerste wedstrijden was dit dus Sam. Beide wedstrijden eindigden in 2-2. In die tijd trainde Sam al wel mee. Ze trainen één keer in de week en tot mijn grote verbazing worden zelfs op deze leeftijd vooral wedstrijdsituaties getraind. Weinig techniektraining en met grote regelmaat staan jongens langere tijd stil te kijken naar hoe anderen een wedstrijdsituatie trainen. Ze doen dus ook relatief weinig met de bal. Ik begin me toch langzamerhand een beetje zorgen te maken... Waar is Henny Kluivers ?!

Na 2 weken is het dan zover. Sam zijn eerste wedstrijd met TAFC. Het is een uitwedstrijd, het zonnetje schijnt en bij de tegenstander loopt ook een Nederlands jongetje. TAFC speelt in Barcelona kleuren - rood en blauw gestreepte shirts, met blauwe broeken en sokken. Maar vandaag hebben ze hun uittenues aan - witte shirts met blauwe broeken en witte sokken. Tot onze grote verbazing is het veld een stuk kleiner dan een F- of E-tjes veld in Nederland,...zeg maar gerust de helft. De doeltjes zijn ook kleiner. Toch spelen ze 7 tegen 7. Het is hierdoor hartstikke druk op het veld met weinig ruimte en weinig tijd om een aanval op te bouwen. Dat gebeurt dus ook niet. De opstellling is ook effe wennen. Voor de keeper staan 2 verdedigers, 3 middenvelders en één aanvaller. Sam begint centraal op het middenveld en komt met grote regelmaat om de bal vragen; bij de keeper, bij achterballen, bij inworpen. Maar nooit ontvangt hij de pass. Het is serieus nog altijd Kick and Rush voetbal... Sam valt op als hij in balbezit is, vanwege zijn techniek en wil om te passen. Echter, hij komt niet zo vaak in bal bezit, want daar gaat de bal weer naar vooorrrreeuuuhhh.... Het veld ligt ook nog eens op een helling en tegenstander is beter. De wedstrijd wordt met 4-0 verloren. Hoewel vader Van der Poel zich zorgen maakt of Sam hier nog wel wat gaat leren, heeft Sam het uitstekend naar zijn zin. En Sam zegt dan ook dat het over 4 wedstrijden wel beter zal gaan.   En hij heeft gelijk. Het is nog niet de oude Sam - ook de volgende wedstrijd niet - maar hij moet ook gewoon tijd hebben om te wennen. Nieuwe school, nieuwe taal, nieuwe cultuur, nieuwe voetbalcultuur, nieuwe ploeggenoten, nieuwe coach, ....

Inmiddels zit Sam op school ook in het voetbal team. Engelse scholen hebben ook allemaal voetbalteams. Vanaf een bepaalde leeftijd spelen deze ook wedstrijden tegen elkaar. In Sam zijn leeftijdsgroep is dat nog niet het geval, maar heeft hij wel iedere week training op woensdagochtend vóórdat de school begint. In ieder geval traint hij hierdoor 2x in de week. Zijn 2de wedstrijd met TAFC is een thuiswedstrijd. Gelukkig is het veld ditmaal vlak. Sam wederom centraal op het middenveld. Helaas is de tegenstander te goed en vertonen de jongens van Teddington Athletic FC wederom teveel kick and rush voetbal. Deze stijl zien we ook bij de tegenstanders, dus ik kan jullie nu al vertellen dat Engeland de komende 20 jaar geen wereldkampioen gaat worden...Sam wordt vlak voor rust gewisseld en tot onze verbazing zit hij de gehele 2de helft wissel. De wedstrijd eindigt in 1-1. We raken inmiddels gewend aan de term "unlucky" (nou ja, we, Caroline verbijt zich nog steeds…). Alle foute passes, acties, inworpen, ingrepen, kopballen en schoten worden betiteld met "unlucky". Het kost ons enige moeite om te wennen aan de überpositieve manier van coachen. En daarom krijgt Sam ook alle lof na de wedstrijd van de verschillende ouders ook al heeft hij meer dan een helft wissel gestaan.

Gedurende de week hebben we gesproken over de Engelse manier van voetballen. En dat je geen tijd hebt om uit te rusten, maar dat je continue van voor naar achter moet rennen en dat het tempo erg hoog ligt. En dat je minder vaak om de bal moet vragen, maar op de plaats moet gaan staan waar je verwacht dat de bal terecht gaat komen. De 3de wedstrijd, wederom thuis, gaat dan ook een stuk beter. Ditmaal staat Sam links op het middenveld. En dat lijkt hem beter te bevallen.  Sam speelt een goede wedstrijd en creeert zelfs enige kansen, maar nog geen goals. Zeer onverdiend gaat deze wedstrijd verloren met 0-3. "Unlucky" dus. En gelukkig werd er al meer gepasst. Het is wel duidelijk dat de Engelse jongens met veel passie spelen en dat er enkele inlopen die geen enkel duel uit de weg gaan. Overigens wordt ook iedere week een man of the match geselecteerd. Deze mag dan de gehele week een trofee in huis hebben.  En net nu het team een beetje begint te draaien is het herfstvakantie en dan wordt er 2 weekenden niet gevoetbald en doordeweeks wordt er niet getraind. Gelukkig voor Sam kan hij de hele week met enkele Engelse vriendjes op voetbalkamp van Chelsea. Vijf dagen lang alleen maar voetballen van 9.00 tot 15.00, what’s not to like? Want ja, voetbal blijft zijn lust en zijn leven... Tot volgende keer. Mail gerust je reactie naar adpoel@gmail.com.